40 sw fişeğin ilginç hikayesi

[Radihoca]

.40 S&W (Smith & Wesson) mermisinin hikayesi, silah tarihinde doğrudan yaşanmış trajik bir olaya ve sonrasında yapılan balistik arayışlara dayanır. Bu mermi, 9mm'nin kapasitesi ve boyutları ile .45 ACP'nin durdurucu gücü arasında "altın oran" olması amacıyla geliştirilmiştir.
İşte adım adım .40 S&W'nin doğuş hikayesi:
1. Katalizör: 1986 Miami Çatışması (The Miami Shootout)
Her şey 11 Nisan 1986'da Miami'de yaşanan, silah tarihini değiştiren o meşhur çatışmayla başladı. Sekiz FBI ajanı, ağır silahlı iki banka soyguncusuyla çatışmaya girdi. Ajanlar çoğunlukla 9mm tabancalar ve .38 Special toplu tabancalar kullanıyordu.
Çatışmada soyguncular defalarca vurulmalarına rağmen savaşmaya devam ettiler. Bir soyguncu göğsünden 9mm mermiyle hayati bir yara almasına rağmen (mermi kalbine santimler kala durmuştu) çatışmaya devam edip iki FBI ajanını şehit etti ve beşini yaraladı. Bu trajik olay, FBI'ın mevcut kalibrelerin "durdurucu gücünü" (stopping power) sorgulamasına neden oldu.
2. Çözüm Arayışı ve 10mm Auto
Miami'deki hezimetten sonra FBI, balistik uzmanlarıyla masaya oturdu ve daha büyük, daha ağır bir mermi arayışına girdi. .45 ACP denendi ancak şarjör kapasiteleri FBI için yetersiz görüldü.
Bu sırada efsanevi atıcılık eğitmeni Jeff Cooper tarafından geliştirilen 10mm Auto kalibresi dikkat çekti. 10mm, devasa bir güce ve menzile sahipti. FBI bu mermiyi seçti ve ajanları için Smith & Wesson Model 1076 tabancasını sipariş etti. Ancak ortada büyük bir sorun vardı:

• Geri Tepme (Recoil): 10mm'nin geri tepmesi çok şiddetliydi. Ajanlar peş peşe hızlı ve isabetli atışlar yapmakta zorlanıyordu.
  
• Boyut: 10mm mermiyi barındıran tabancalar büyük gövdeli (large frame) olmak zorundaydı, bu da küçük elli ajanlar için silahı kavramayı imkansız hale getiriyordu.
  

3. "FBI Lite" ve .40 S&W'nin Doğuşu (1990)
FBI, 10mm'nin gücünü ehlileştirmek için kovanın içine daha az barut koyarak "Azaltılmış Güçlü" (Reduced-power veya FBI Lite) 10mm mermiler kullanmaya başladı.
Smith & Wesson mühendisleri ile Winchester mühimmat firması bunu fark ettiklerinde çok parlak bir fikir buldular: Madem kovanın yarısı boş kalıyor, o zaman kovanı kısaltalım!
10mm Auto'nun kovanını 25.2 mm'den 21.6 mm'ye kısalttılar ve barut hakkını buna göre ayarladılar. Yeni merminin çekirdek çapı hala 10mm (.40 inç) idi ancak kovanı daha kısaydı. Bu icat iki devrimsel avantaj sağladı:

1. İstenen balistik performansı (durdurucu güç) daha az geri tepmeyle veriyordu.
   
2. Mermi kısaldığı için standart 9mm tabanca gövdelerine (Medium Frame) sığabiliyordu.
   

Bu yeni kalibreye .40 S&W adı verildi.
4. Glock'un Büyük Sürprizi
Smith & Wesson, .40 S&W mermisiyle birlikte yeni tabancası S&W Model 4006'yı piyasaya sürmeye hazırlanıyordu. Ancak silah dünyasının kurnaz oyuncusu Glock, merminin teknik çizimlerine önceden ulaştı. 9mm tabancası Glock 17'nin namlu ve sürgüsünde ufak modifikasyonlar yaparak Glock 22 modelini yarattı.
Şaşırtıcı bir şekilde Glock, .40 S&W kalibre tabancayı, merminin adını taşıyan Smith & Wesson firmasından daha önce, 1990 yılının başında piyasaya sürdü ve polis departmanlarının pazar payını hızla ele geçirdi.
Günümüzdeki Durumu
.40 S&W, 1990'lardan 2010'ların ortalarına kadar Amerikan kolluk kuvvetlerinin tartımasız 1 numaralı kalibresi oldu. Polis departmanlarının çoğu bu silaha geçti.
Ancak son yıllarda mermi teknolojisindeki gelişmeler, 9mm boşluklu uçlu (hollow-point) mermilerin performansını çok artırdı. 9mm'nin daha yüksek şarjör kapasitesi, daha düşük geri tepmesi ve tabancaların daha az yıpranması gibi nedenlerle, .40 S&W'nin tahtı sarsıldı. Başta FBI olmak üzere birçok kurum günümüzde .40 S&W'yi bırakıp yeniden 9mm'ye dönmüştür. Yine de balistik tarihindeki en başarılı ve amaca yönelik tasarlanmış mühimmatlardan biri olarak efsaneler arasındaki yerini korumaktadır.